ساعت فلش براي وبلاگ و سايت

این مثنوی حدیث پریشانی من است

بشنو که سوگنامه ی ویرانی من است

امشب نه اینکه شام غریبان گرفته ام

بلکه به یمن آمدنت جان گرفته ام

گفتی غزل بگو غزلم !شور و حال مرد

بعد از تو حس شعر فنا شد خیال مرد

گفتم مرو که تیره شود زندگانی ام

با رفتنت به خاک سیه می نشانی ام

گفتی زمین مجال رسیدن نمیدهد

بر چشم باغ فرصت دیدن نمی دهد

وقتی نقاب محور یک رنگ بودن است

معیار مهرورزیمان سنگ بودن است

دیگرچه جای دلخوشی و عشقبازی است

اصلا کدام احمق از این عشق راضی است

این عشق نیست فاجعه ی قرن آهن است

من بودنی که عاقبتش نیست بودن است

حالا به حرف های غریبت رسیده ام

فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده ام

حق با تو بود از غم غربت شکسته ام

بگذار صادقانه بگویم که خسته ام

بیزارم از تمام رفیقان نا رفیق

اینها چقدر فاصله دارند با رفیق

من را به انتظار نبودن کشانده اند

روح مرا به مسند پوچی نشانده اند

تا این برادران ریا کار زنده اند

این گرگ سیرتان جفا کار زنده اند

یعقوب درد میکشد و کور می شود

یوسف همیشه وصله ی نا جور می شود

اینجا نقاب شیر به کفتار می زنند

منصور را هر آینه بر دار می زنند

این جا کسی برای کس کس نمی شود

حتی عقاب در خور کرکس نمی شود

جایی که سهم مرد به جز تازیانه نیست

حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نیست

ما میرویم چون دلمان جای دیگر است

ما میرویم هر که بماند مخیر است

ما میرویم گر چه ز الطاف دوستان

بر جای جای پیکرمان زخم خنجر است

دل خوش نمی کنیم به عثمان و مذهبش

در دین ما ملاک مسلمان ابوذر است

ما میرویم مقصدمان نا مشخص است

هر جا رویم بی شک از این شهر بهتر است

از سادگی است گر به کسی تکیه کرده ایم

اینجا که گرگ با سگ گله برادر است

ما می رویم ماندن با درد فاجعه است

در عرف ما نشستن یک مرد فاجعه است

دیریست رفته اند امیران قافله

ما مانده ایم غافل و پیران غافله

اینجا اگر چه باب من و پای لنگ نیست

باید شتاب کرد مجال درنگ نیست

بعدا به آفتاب پی باج میرویم

ما هم بدون بال به معراج می رویم...  

خدایا ...

چی بگم من که تمام تلاش خودم رو کردم که دوستیمون مثل قبل بشه ولی ...

از تمام اونایی که باعث وبانی از هم پاشی این دستی چندین وچند ساله شدن از عمق وجودم متنفرم...

تنفری از جنس احساس...

خدایا بازم مثل همیشه:

با تموم بدی و کمبود و کاستی ام بازم میگم

خدا دوستت دارم...